Sanktuarium Matki Bożej Płonkowskiej w Płonce Kościelnej

Parafia w Płonce Kościelnej istnieje od 1502 roku. W 1658 roku do kościoła trafił XVII-wieczny obraz Matki Bożej, który po opisanych w 1673 roku objawieniach i licznych świadectwach uzdrowień stał się przedmiotem publicznego kultu, zatwierdzonego w 1679 roku przez biskupa Stanisława Dąmbskiego.

Obecny, murowany kościół w stylu neogotyckim wzniesiono w latach 1905–1913 i konsekrowano 15 sierpnia 1913 roku; w 1944 roku został poważnie uszkodzony i odbudowany. Cudowny obraz Matki Bożej Płonkowskiej koronowano uroczyście 30 czerwca 1985 roku.

Sanktuarium należy do najważniejszych miejsc kultu maryjnego w północno-wschodniej Polsce — od czterech wieków nazywane jest Jasną Górą Podlasia. Wewnątrz neogotyckiej świątyni znajduje się cudowny obraz Wniebowzięcia NMP namalowany na płótnie w 1658 roku, otoczony kultem pątniczym od 1673 roku. Po starszym, drewnianym kościele zachowała się jedynie dzwonnica z 1800 roku.

Obok kościoła znajduje się cmentarz grzebalny z nagrobkami z XIX wieku. Przed świątynią stoi pomnik króla Jana III Sobieskiego, który — jak głosi legenda — przybył do słynącego łaskami sanktuarium przed odsieczą wiedeńską.

W pobliżu znajduje się źródełko „Na Łasku”, słynące z licznych uzdrowień. Przy drodze do źródełka ustawiono kapliczki z obrazami tajemnic różańcowych.