Kościół pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Łapach

Parafię w Łapach erygowano 27 maja 1912 roku; wierni korzystali wówczas z drewnianej kaplicy wzniesionej w latach 1905–1906. Gdy okazała się za mała, proboszcz podjął decyzję o budowie kościoła. Plany opracował warszawski architekt Kazimierz Skórewicz. Fundamenty założono wiosną 1920 roku, zewnętrzną budowę ukończono w 1925, a 18 września 1927 roku biskup łomżyński Stanisław Kostka Łukomski konsekrował świątynię.

Kościół łączy neoromanizm z neogotykiem o zabarwieniu zakopiańskim. Trójnawowa budowla z transeptem ma 46 m długości i 22 m szerokości, sklepienie na wysokości 11 m, a masywna, kwadratowa wieża zwieńczona niewysokim stożkowym hełmem sięga 37 m. W głównym ołtarzu znajduje się sprowadzona z Częstochowy w 1936 roku kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. W 1930 roku zawieszono trzy dzwony ze stoczni gdańskiej — „Piotr”, „Paweł” i „Jan”.

Podczas II wojny światowej kościół został poważnie uszkodzony ostrzałem artyleryjskim; odbudowano go w latach 1945–1949. 20 października 1981 roku obiekt wpisano do rejestru zabytków pod numerem 501. Kolejne remonty — elewacji, wnętrza i prezbiterium — przeprowadzono na przełomie XX i XXI wieku.

Kościół stoi przy ul. 3 Maja 8 w centrum Łap. Najlepiej zwiedzać go przed lub po nabożeństwach; przy świątyni znajduje się grota Matki Bożej z 1939 roku.

Do architektury romańskiej nawiązuje bryła kościoła, przypominająca nieco stary zamek obronny z jedną, masywną wieżą. Na przecięciu naw i transeptu znajduje się sygnaturka.

Wewnątrz sklepienia łukowe oparte są na ścianach o grubości dwóch metrów, w których pierwotnie znajdowały się nisze, później przerobione na nawy. Główny ołtarz wykonano z żelbetu w formie łukowej.